تابلو نقاشی گواش آخرین ملکهٔ شرق

تابلو نقاشی گواش آخرین ملکهٔ شرق
این اثر حال‌وهوایی اسطوره‌ای و شرقی دارد؛ گویی شخصیتی از دل افسانه‌های کهن، مینیاتورهای ایرانی و اساطیر باروری بیرون آمده و در برابر مخاطب نشسته است. زنِ تصویر نه یک پرترهٔ ساده، بلکه نمادی از طبیعت، زنانگی، زایش و چرخه‌های زندگی است.

حضور هلال ماه در پشت سر شخصیت، یکی از مهم‌ترین عناصر نمادین اثر است. ماه از دیرباز نماد زنانگی، شهود، تغییر و چرخه‌های طبیعی بوده است. قرار گرفتن آن در کنار چهره، شخصیت را به موجودی رازآلود و فراتر از زمان تبدیل می‌کند.

در دستان زن، انار قرار دارد؛ میوه‌ای که در بسیاری از فرهنگ‌های خاورمیانه و ایران نماد زندگی، عشق، باروری، فراوانی و تداوم نسل است. انار در این اثر صرفاً یک شیء نیست؛ به نظر می‌رسد قلب معنایی تابلو باشد. این اثر حس یک الهه یا کاهنهٔ کهن شرقی را دارد؛ شخصیتی که میان زمین و آسمان نشسته و با انار، ماه، نقش‌ها و رنگ‌ها، داستانی از زایش، فراوانی و پیوند انسان با طبیعت را روایت می‌کند. عنوان «بانوی ماه و انار» به‌خوبی تمام این عناصر را در یک تصویر ذهنی واحد جمع می‌کند.